CtheCity

r0-8e-300-225-0a1-CtheCity_logo

Toch wel een beetje met knikkende knieën gingen R en ik mee met Nick onze zeer slecht ziende gids van CtheCity.

We stapten in de wereld van blinde en slechtziende mensen. Eerst was er een soort van tussenfase, niet echt donker, maar toch donker genoeg om met gestrekte armen verder te gaan. Nick ( onze gids die in het echt heel slecht ziet) zei dat we een deur door gingen en dat we voorzichtig moesten zijn met de drempel. Met onze stokken tikten we driftig op de grond en R hield zich vast aan mijn shirt. Het was stikdonker en het verkeer raasde om ons heen. We stonden op een druk kruispunt in Amsterdam en moesten op de tast de knop vinden waarmee we een veilige overgang konden bewerkstelligen. Na wat aanwijzingen van Nick vonden we die knop en hoorden we de langzame tik die bij groen licht over zou gaan tot een snellere tik.

Maar dan ben je er nog lang niet! Je moet de stoeprand af, je moet met je stok voelen of er geen tramrails ligt, je moet je oren spitsen en dan heb ik het nog geen eens over onvoorzichtige fietsers of kinderwagens met uitsteeksels en last, but not least,  hondenpoep, laag hangende borden of andere verrassingen.

We liepen over grind, over gras, langs de orgelman, we kwamen in een café en we mochten voelen hoe het spel “mens erger je niet” voelt in de variatie voor mensen die slecht of niet zien.

We gingen over een bruggetje, stijgen en dalen zonder zicht, we kregen een por in de ribben van “fout” geparkeerde fietsen, je schaamt je omdat je als ziende mens nooit eerder stil gestaan hebt bij wat zo’n obstakel betekend voor slecht zienden.

Nick vertelde dat het “zwart” waarin wij tuurden door blinden niet gezien wordt. Voor hen is er “gewoon” niets. En dat valt niet uit te leggen.

Dit alles beleef je binnen in een nagebootste omgeving,  heel veilig dus. Ik had dit niet gedurfd in de echte stad.

Daarna zijn we nog gaan eten bij CTaste. Je gaat daar dineren in het donker, je weet van te voren niet wat je gaat eten dus je zintuigen worden enorm geprikkeld. Sophie en Jeroen,( hier vind je zijn verhaal) beide blind dan wel slecht ziend, waren onze obers. Ze brachten ons naar onze zitplaatsen, vertelden waar ze de glazen, borden enzo zouden neerzetten.” De fles met water zet ik in het midden en de glaasjes tegen de rand van het bord” zei Sophie En ze wenste ons succes met inschenken. En dat doe je dan heel voorzichtig, glaasje tegen de hals rand van de fles en een vinger ergens bij de rand om te voorkomen dat je over die rand schenkt.

Het eten was verrukkelijk en we gisten naar de ingrediënten. We proefden allerlei bekend, maar ook allerlei onbekends. Het was druk in de zaak maar dat kun je alleen maar horen…

Later vertelde een van de medewerkers ons wat we gegeten hadden.

Onder de indruk van onze ervaringen zijn we naar huis gegaan.

Hier is hun facebookpagina

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s