onuitwisbaar

Zondag 18-08-2013 was het tien jaar geleden dat onze moeder overleed. Onderstaande blog raakt me nog steeds..

05-05-2009 16;25;47

29-06-05 herinneringen . Vanavond gesurfd over het net en my.vodafone. Ik wilde een foto van de spokentocht van gisteren vanaf mijn toestel uploaden en kwam tot mijn schrik een foto tegen van mijn moeder in de rolstoel.

Ik kan bijna van minuut tot minuut oproepen in mijn geheugen hoe die dag verlopen is. Ik moest op verzoek van de mevrouw van de ergo mijn moeder in die rolstoel praten. Mam had een hekel aan die mevrouw ( die hollensje) en daar had ik wel begrip voor, het was een grote vrouw die mijn moeder dingen wilde laten doen die ze niet wilde . Jammer voor die mevrouw natuurlijk maar het zat nu eenmaal zo in moeders hoofd. Ze hoefde geen rolstoel, ze hoefde geen aangepaste omgeving, ze wilde met rust gelaten worden en zeker door die mevrouw.

Het was op een donderdag en ik had gewerkt, het was warm en ik was moe. Zij ( de mevrouw van de ergo ) wachtte op me met een op de maten van mam aangepaste stoel ik zou niet tegen mam zeggen dat die stoel speciaal voor haar was en dat die van die mevrouw van de ergo kwam.

Zoals gewoonlijk was mam blij dat ik er was en dat ze van de afdeling af kon om een ijsje te gaan eten of een kopje koffie te gaan halen. Het advocaatje dat haar zo goed deed in het begin dat ze in dat huis zat wilde ze niet meer omdat ze bang was dat ze te dik zou worden, had ze toch gewoon door gesnoept, wat had het toch uitgemaakt.

De stoel zat inderdaad veel beter dan alle andere stoelen van de laatste tijd, we liepen een tijdje door het park en ik ben op een bankje onder een boom gaan zitten waar ik haar verteld heb dat het de bedoeling was dat ze voortaan in die stoel ( met tafel, dus gefixeerd) zou gaan zitten . Dat was veiliger en ook minder bewerkelijk voor de verpleging en bla-bla-bla. Ze keek me met die grote inmiddels fletse ogen aan waarin de eerste tranen verschenen. Ik had niet eens zakdoekjes bij de hand en heb andere mensen moeten vragen of ze iets konden missen.

Mam heeft drie dagen gehuild. De zaterdag erna was het helemaal niet mijn “beurt” om naar haar toe te gaan, we hadden een schema, maar ik moest ernaar toe na mijn dienst, jongste dochter ging mee. Mam was niet samen met mijn broer in het restaurant,  zoals ik verwacht had en op de afdeling zat ze ook niet in de “huiskamer”. Ze zat op haar slaapkamer, mijn broer en mijn zus waren er ook. Mijn zus had haar daar gevonden. Ze zat in die rolstoel met het gezicht naar het raam gekeerd en ze huilde, ze huilde tranen met tuiten, ze huilde want ze heeft vanaf dat moment op die donderdag geweten dat dit het laatste stukje was.

We zijn naar het restaurant gegaan met haar, door de bochten gegierd met die stoel en hebben haar proberen op te monteren, mopjes en anekdotes verteld en een advokaatje voor haar besteld.

Mam is gestorven op 18 augustus 2003, we hadden voor de dag erna kaartjes voor een Stones-concert , we zijn er niet naartoe gegaan, maar ik hoop dat zij ze heeft kunnen horen want die dag wilde ik dat alles zwart geverfd zou worden. PAINT IT BLACK

Advertenties

One thought on “onuitwisbaar”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s